De wereld

Open

Ons huis is geen bastion of bunker die ons afschermt van de rest van de wereld. Onze Orde werd gesticht voor het geluk van mensen. Onze ramen en deuren staan open om de overvloed van informatie binnen te laten. Verschil- lenden van ons laten zich wekken door het nieuwsbericht op de radio. We lezen meerdere kranten en ’s avonds kijken meestal gezamenlijk naar het nieuws op de TV. We gaan naar bijeenkomsten in het land om iets te leren of om iets naar voren te brengen. Verschillende leden van de gemeenschap hebben ervaring met het leven en werken in het buitenland. We zijn individueel of gezamenlijk lid van  bewegingen die zich  bekommeren om vrede, rechtvaardigheid en het milieu.
Krant, radio, Tv, film, toneel, muziek, boeken, wetenschappelijke werken en romans geven ons zicht op onze wereld. Meer nog dan de studie maken de contacten met levende mensen ons gevoelig voor wat er in onze wereld gebeurt. En wijzelf zijn natuurlijk ook deel van deze wereld.

Pijn

De pijn van mensen, het onrecht dat hun aangedaan wordt, hongersnood, verkrachting, moord, aanslagen op het milieu: dat alles gaat ons aan. Het is een schreeuw waarvoor we ons niet willen en mogen afsluiten. Wij schreeuwen mee in ons ademen, in ons bidden en in ons doen en laten. De wereld is niet zoals zij zou moeten zijn, een tuin waarin mensen in vrede met elkaar leven. Onze bijdrage aan een wereld waarin mensen in vrede en in gerechtigheid leven, kan alleen maar bescheiden zijn. Je kunt meestal andere mensen, laat staan de wereld, niet veranderen. Je kunt jezelf enigermate veranderen en misschien zelfs de gemeenschap waarin je leeft. Maar we weten uit de natuur- kunde dat een kleine verandering ergens in de kosmos grote gevolgen kan hebben. Zo hopen we door zelf te veranderen en door te spreken over wat ons bezielt de wereld een andere, betere richting te geven.

Vreugde

De oudste, nu nog levende, generatie heeft meegemaakt dat er in het klooster veel nadruk werd gelegd op het versterven. De aarde en de materie werden vooral als negatief ervaren. Je lichaam, je zijn op deze aarde, was een voort- durende aanleiding tot zonde, tot het doen van iets slechts. Men dacht dat vasten, jezelf geselen – niet te hard! -, gehoorzamen zonder in discussie te gaan hielpen om jezelf en je wereld in bedwang te houden. Dit alles is verleden tijd. We ervaren ons lichaam als een prachtig geschenk. Genieten van het eten. Doen aan sport. Wandelen in de natuur. Overleggen met elkaar. We gaan op vakantie om even wat afstand te nemen van ons dagelijks bestaan. We bidden korter en wel in onze eigen taal. We genieten van de aarde en ervaren haar allereerst als een geschenk. We zouden willen dat ieder mens het leven kan ervaren als een feest. Dat dit niet zo is doet ons pijn. Vreugde en pijn bezielen ons om uit te kijken naar een betere wereld. We hopen zo te leven in verbondenheid met Jezus van Nazareth.

overweging

Naar buiten toe mogen de kerken hun gezicht wel met wat meer zelfbewustzijn tonen. In de af gelo- pen decennia leken ze verdoofd toe te kijken hoe ze leden verloren. Van de weeromstuit spraken ze zo bedeesd dat niemand de kerken nog hoorde. De kerken die nu, na de ja- ren van ontkerkelijking, over zijn, zijn weliswaar veel kleiner dan voorheen, maar ze zijn springle- vend. Zij mogen de wereld tonen dat ze er zijn, met hun moed, hun inzet, hun verzet als het moet. Er is meer dan alleen lievigheid.

Commentaar Trouw 20-10-2011

Mauro, wet en barnhartigheid

"We kunnen niet in vrede leven zonder wetten die voor allen gelden en dus ooit pijn veroorzaken. Zonder wetgeving wordt het nog erger: de burger wordt rechteloos. We moeten dus de rechtsstaat verdedigen. In het besef evenwel dat recht en wet niet de hele samenleving ordenen en nog minder de basis zouden zijn van de moraal en het goede handelen. Erger nog wordt het als ook binnen de Kerk het wettische denken de toon voert. Dan verdwijnt de barmhartigheid helemaal uit de samenleving."

"De samenleving heeft meer nodig dan een overheid om een samen-leven te zijn. Er dienen bovenal instanties te zijn die barmhartigheid preken en de barmhartigheid in de praktijk brengen. En dat zouden de Kerken moeten zijn."

Mark Van de Voorde –in Rorate

opiniemakers

politici

Vakbond