De Schrift

Tektsten om van te leven

Uit de wijze waarop wij bidden, blijkt al dat ‘de Bijbel’ of ‘de Schrift’ voor ons een belangrijke inspiratiebron is. De Bijbel is niet één boek, maar een hele bibliotheek van kleinere (enige bladzijden) en grotere ‘boeken’. Talrijke mensen hebben ooit aan het schrijven ervan meegedaan. We kennen meestal hun namen niet meer. Van vele teksten weten we niet met zekerheid wanneer ze geschreven zijn. Ze zijn ontstaan binnen een spirituele traditie die sterk gericht is op ons aardse bestaan en die de zwakkere de voorkeur geeft boven de sterkere. De Bijbel wordt verdeeld in twee gedeelten: het Oude Testament (de boeken tot de tijd van Jezus) en het Nieuwe Testament (de teksten van de jonge kerk). 

Een boek over ons 

De Bijbel is geen boek over natuurwetenschap, dus gaat ze niet over de evolutie of over de explosie (big bang) waarmee de fysieke wereld begon. Je kunt er niet terecht als je zou willen weten hoe aarde, sterren en Melkwegen ontstaan zijn of geschapen zijn. De Bijbel is ook geen geschiedenisboek. De teksten gaan over onszelf doordat de Bijbel een verhaal vertelt van het volk van Israël en van individuen daarin. Bij dit verhaal gaat het niet om wat er precies en wanneer iets gebeurd is. De verhalen worden geschapen om ons zicht te geven hoe God in ons eigen leven en wereld met ons omgaat. Hoe vin-den we vrede? Hoe gaan we rechtvaardig met elkaar om? Waarop mogen we hopen? Is God almachtig en beschikt God over ons, of zoekt God onze vriendschap? Zulke vragen kun je niet beantwoorden met een formule. De Bijbel is de weerslag van een worsteling van mensen om bij deze vragen op het goede spoor te blijven

In gesprek

We bidden aan de hand van de Bijbel, maar we praten ook samen over de teksten: wat betekenen ze voor jou? De Bijbel is niet zozeer geschreven om in je eentje te lezen – verboden is dit evenmin – maar om die samen met anderen te lezen en zo al luisterende een gemeenschap te worden. De teksten komen uit een andere cultuur, ze zijn soms vreemd, maar ze gaan toch over ons. De tekst is niet door God geschreven, maar door mensen die hun ervaringen hadden met God, met elkaar, met het leven. De Bijbel is niet zo maar Gods woord, maar God spreekt tot ons via de woorden waarmee de schrijvers hun ervaringen met God, met hun medemensen en met het leven hebben neergelegd. Bijna elke zondag komt de gemeenschap bij elkaar en buigt zich gezamenlijk over een tekst. Een van ons leest een tekst voor, de anderen luisteren. Na een kortere of langere stilte begint een gesprek over wat ieder hoort in de tekst. Wat staat er nu precies? Wat is een goede vertaling? Wat spreekt aan? Wat stoot af? Wat meen ik te begrijpen? Wat niet? Kan deze tekst mij inspireren of is de tekst voor mij een dode letter?

De Schrift

De Schrift gaat pas spreken als ze tot leven wordt gewekt. Het is als met een kaars: je hebt een vuurtje nodig om haar aan te steken. Dan eerst kan de kaars als licht functioneren. Zo wordt ook de Schrift tot een licht op onze levensweg als we haar een vuurtje geven: het vuur van onze ervaringen, onze geschiedenis, onze gevoelens en inzichten. om het anders te zeggen: het beschouwen en mediteren, wordt gevoed door de dialoog tussen ons eigen leven en dat van de Schrift. Voor het verstaan van de Schrift is het nodig te luisteren naar ons eigen heden, zodat de oude woorden eigentijdse wegwijzers kunnen worden. om het nog anders te zeggen: als we ons hart laten spreken in de ontmoeting met de Schrift komt deze aan het woord. De bevindingen van deze dialoog komen tot rust in de contemplatie: beschouwing, gebed, studie, meditatie en gemeenschapsleven. De vrucht van dit alles wordt weer met en naar anderen gecommuniceerd.

opengeslagen bijbel (van Gogh)

Schriftuur

een middeleeuws miniatuur