Koorgebed
Twee getijden
Elke morgen en avond komen we voor een half uur bijeen om samen te bidden. Twee getijden zoals eb en vloed. ’s Morgens bidden we meestal in een zijkapel van de grote kapel, ’s avonds bidden we in de oude koorbanken. Iedereen die wil kan meedoen. De gasten van de communiteit en van het gastenkwartier, gasten die in ons centrum een cursus volgen, jongeren en mensen die van buiten naar de kapel komen zijn van harte welkom. We zingen een lied en twee psalmen of twee gedeelten van een psalm uit de Bijbel. Vervolgens is er een korte lezing, eveneens uit de Bijbel, gevolgd door een stilte. We sluiten ’s morgens af met het lied van Zacharias en ’s avonds met dat van Maria, beide keren gevolgd door gebeden voor kerk en wereld, voor de gasten van ons huis, voor onszelf.
Emoties
Deze twee momenten van gebed zijn als de peilers van een brug die een rivier overspant. Zij dragen ons de dag door. Twee momenten om heel uitdrukkelijk je te verbinden met God die ons leven draagt. Je begeeft je in de wereld van de Bijbel en vooral in die van de psalmen. Deze liederen, gedichten, zijn rijk aan emoties: vreugde, woede, falen, vergeving, wanhoop, hoop, schaamte, liefde. Een wereld die groter is dan jezelf en waarin je je eigen emoties en verlangens een plaats kunt geven. Het kloosterlijk bestaan is niet zonder emoties. Het gebed kan je gevoeliger maken voor de emoties, verlangens en toekomstdromen van de mensen die je gedurende de dag ontmoet. Het gebed draagt de dag
Meditatief
We hebben geen aparte tijden om te mediteren. We hebben evenmin een gezamenlijke methode waarop we mediteren. Ieder gaat hierin zijn eigen weg. De een laat zich mede leiden door de traditie van Zen, de ander door de traditie van het Jezusgebed uit het christelijk oosten. Hoe dan ook, meditatie is voor ons verbonden met het gezamenlijk gebed. Nu eens blijft dit woord van de Schrift bij je haken, dan weer een ander woord. Je laat het door je heen gaan. Je wordt stil en ontvankelijk. In het koorgebed zijn er steeds weer stiltes: tussen de psalmen, na de lezing, na de voorbeden. De verzen van de psalmen bestaan meestal uit twee gedeelten: je ademt in, zingt, je ademt uit, dan weer in, je zingt en ademt uit. Zo ook adem je in de stiltes in en uit. Op het ritme van je adem kan een woord ontstaan dat je herhaalt of is er alleen een moment van aandacht en concentratie. Je hoeft niet iets te presteren. De dwang ten koste van alles productief te zijn valt van je af. Al het belangrijke in het leven wordt je gegeven.
overweging
In het ritueel van 'de psalm' gaat het blijkbaar niet alleen om de inhoud, maar ook - en misschien vooral - om iets anders. Niet wat er gezegd wordt, maar dat en hoe het gezegd wordt, is belangrijk. Niet de inhoudelijke betekenis van de psalm, hoe belangrijk ook, staat voorop, maar de 'zegging' van de psalm. Psalmen blijken een grote zeggingskracht te hebben: veel mensen kennen de woorden van de psalmen die ze zingen, uit het hoofd, niet om hun inhoud, maar om hun zeggingskracht. De 'zegging' van een psalm kom je op het spoor door hem te zingen. In het zingen blijk je vaak als vanzelf met de 'zegging' bezig te zijn, zonder dat je je bewust bent van wat je zingt! De betekenis komt vaak pas veel later, wanneer je de teksten van buiten kent (de psalmrefreinen!). Dan pas kan de psalm als geestelijke begeleider zijn werk doen.
Ad de Keyzer: Omdat we adem te kort komen,
in:
Levende
liturgie! , pg. 38
koorgedeelte
kruis in koorgang
Het koorgedeelte