Koorgebed

Twee getijden

Elke morgen en avond komen we voor een half uur bijeen om samen te bidden. Twee getijden zoals eb en vloed. ’s Morgens bidden we meestal in een zijkapel van de grote kapel, ’s avonds bidden we in de oude koorbanken. Iedereen die wil kan meedoen. De gasten van de communiteit en van het gastenkwartier, gasten die in ons centrum een cursus volgen, jongeren en mensen die van buiten naar de kapel komen zijn van harte welkom. We zingen een lied en twee psalmen of twee gedeelten van een psalm uit de Bijbel. Vervolgens is er een korte lezing, eveneens uit de Bijbel, gevolgd door een stilte. We sluiten ’s morgens af met het lied van Zacharias en ’s avonds met dat van Maria, beide keren gevolgd door gebeden voor kerk en wereld, voor de gasten van ons huis, voor onszelf.

Emoties

Deze twee momenten van gebed zijn als de peilers van een brug die een rivier overspant. Zij dragen ons de dag door. Twee momenten om heel uitdrukkelijk je te verbinden met God die ons leven draagt. Je begeeft je in de wereld van de Bijbel en vooral in die van de psalmen. Deze liederen, gedichten, zijn rijk aan emoties: vreugde, woede, falen, vergeving, wanhoop, hoop, schaamte, liefde. Een wereld die groter is dan jezelf en waarin je je eigen emoties en verlangens een plaats kunt geven. Het kloosterlijk bestaan is niet zonder emoties. Het gebed kan je gevoeliger maken voor de emoties, verlangens en toekomstdromen van de mensen die je gedurende de dag ontmoet. Het gebed draagt de dag

Meditatief

We hebben geen aparte tijden om te mediteren. We hebben evenmin een gezamenlijke methode waarop we mediteren. Ieder gaat hierin zijn eigen weg. De een laat zich mede leiden door de traditie van Zen, de ander door de traditie van het Jezusgebed uit het christelijk oosten. Hoe dan ook, meditatie is voor ons verbonden met het gezamenlijk gebed. Nu eens blijft dit woord van de Schrift bij je haken, dan weer een ander woord. Je laat het door je heen gaan. Je wordt stil en ontvankelijk. In het koorgebed zijn er steeds weer stiltes: tussen de psalmen, na de lezing, na de voorbeden. De verzen van de psalmen bestaan meestal uit twee gedeelten: je ademt in, zingt, je ademt uit, dan weer in, je zingt en ademt uit. Zo ook adem je in de stiltes in en uit. Op het ritme van je adem kan een woord ontstaan dat je herhaalt of is er alleen een moment van aandacht en concentratie. Je hoeft niet iets te presteren. De dwang ten koste van alles productief te zijn valt van je af. Al het belangrijke in het leven wordt je gegeven.

Gebedshoudingen van Dominicus 8- geheven handen

Dominicus ‘werd vaak gezien terwijl hij zijn hele lichaam in gebed op de hemel richtte, als een pijl recht van de boog geschoten. Hij had zijn handen boven zijn hoofd uitgestrekt, gevouwen of een beetje open – alsof hij iets wilde opvangen van de hemel.’
Wanneer Dominicus van dit gebed terugkeerde leek het alsof hij van ver weg kwam: ‘hij leek dan een vreemdeling in de wereld te zijn, zoals goed te zien was aan zijn voorkomen en zijn gedrag.’ Wie z’n handen opsteekt, geeft aan dat hij ongewapend is. Weerloos dus.
Het zal wel ironie van God geweest zijn dat Hij Mozes urenlang zo liet zitten tijdens de slag met de Amalekieten: ‘Zolang Mozes zijn arm opgeheven hield, was Israël de sterkste partij, maar liet hij zijn arm zakken, dan was Amalek de sterkste’ (Ex. 17:11).
Deze gebedshouding is in onze tijd populair bij evangelicale kerken. Tijdens de praise & worship heffen gelovigen de handen, als teken dat ze geraakt zijn door de Heilige Geest.

koorgedeelte

kruis in koorgang

Koorgebed