Het klooster

Het huis

De Dominicanen betrokken het huis in 1858, het eerste klooster boven de rivieren. Het huis was niet groter dan het toenmalige landhuis, het centrum van het gebouw nu, met wat aangebouwde cellen (kamers) die tevens de verbinding vormden met de kapel. Later heeft het huis nog een aantal verbouwingen en uitbreidingen ondergaan tot wat het nu is: het oorspronkelijke huis met twee grote zijvleugels, de linkervleugel voor de vaste bewoners en de rechtervleugel waarin het centrum gevestigd is met daarachter, door een gang verbonden, de kapel. Het huis of klooster is gelegen in Huissen dichtbij Arnhem. Je vindt het onder aan de winterdijk. Je hebt daarboven een prachtig uitzicht op de uiterwaarden. 

Vaste bewoners

Het klooster heeft in de loop van vele jaren, rond 1900, meer dan 70 bewoners tegelijk geteld. Nu wonen er 10 dominicanen, die naast hun eigen kamer beschikken over een huiskamer, eetzaal en bibliotheek. Enkele broeders hebben hun werkzaamheden buiten het klooster, twee zijn werkzaam in het centrum en een aantal geniet de rust die bij hun leeftijd past. Het is een kleine, hechte communiteit. 

De voorbijgangers 

Regelmatig ontvangt de communiteit gasten, die enkele dagen in ons midden verblijven en deelnemen aan het koorgebed, de lauden ’s morgens en de vespers ’s avonds, en met ons de middagmaal gebruiken. Wij bieden hen rust en stilte en hun wordt ook de gelegenheid geboden een van ons te spreken. In het centrum is een gastenverblijf ingericht met een eigen huiskamer en keuken. Wij ervaren hun aanwezigheid onder ons als uitermate prettig en verrijkend.

Vrienden

De communiteit is zo gelukkig zich omringd te weten door een groot aantal mensen, die zich “Vrienden van de Dominicaanse Gemeenschap Huissen” noemen. Viermaal in het jaar geeft de stichting het blad uit “Op de Stadsdam”, waarin geschreven wordt over wat zich in het klooster afspeelt, wat er te zien en te horen is, wat bewoners en gasten beleven en vieren. Zij steunt financieel en moreel de communiteit en het centrum. Over het blad valt meer te lezen in vrienden. Wilt u meer willen weten over de stichting, klik dan op haar e-mailadres

Gebedshoudingen van Dominicus 1 Buigen

Tijdens zijn jeugd in Spanje, de geboortegrond van Dominicus, was hij al vertrouwd met de gebeds- houdingen van de gelovige moslim, die buigt als hij zijn gebed begint. Maar ook vanuit de Byzantijnse traditie, die in de liturgie bekend is, is buigen de houding van eerbied en nederig gebed tot de Allerhoogste.

Voor het altaar, het zinnebeeld van Christus, boog Dominicus en vroeg ook aan zijn broeders het zo te doen. Voor Dominicus was Jezus Christus wezenlijk en persoonlijk aanwezig in gemeenschap met de broeders rond het altaar.
Bij het koorgebed buigt men tijdens de doxologie, een eerbewijs aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. En zoals de eerste christenen bogen tijdens het ontvangen van de zegen, zo buigt men nog op het einde van de viering, uit eerbewijs voor Hem van wie alle kracht, hulp en genade komt.
In het oosten kent men de diepe buiging ook als begroeting van mensen onder elkaar; daarin spreekt respect voor elkaars persoonlijke gestalte. Zijn we niet geschapen naar Zijn beeld, naar Zijn icoon? In elkaar zien we Hem. Bij deze diepe buiging zorgt men ervoor dat de knieën niet doorbuigen. Leg de handen op de knieën en zorg dat de rug recht blijft. Buig vanuit het bekken, zodat er een doorstroming kan plaatsvinden. Buig met het hoofd naar de grond, in ootmoed.

maquette van het klooster

luchtfoto

toegangsweg