Over restauratie besproken

Het moment is aangebroken dat christenen zich gezonden weten om in deze tijden van graaicultuur (de groeiende kloof tussen rijken en armen), angstcultuur (depressie, gezondheids- en veiligheidsmanie), verslavingscultuur (drugs, drank en seks) en doodcultuur (zelfdoding, euthanasie, abortus) "de armen het blijde nieuws te brengen, te ver- binden wier hart gebroken is, aan de gevangenen vrijlating te melden en aan de geboeiden de terugkeer naar het licht" (Jesaja 61, 1). Maar dat zullen we nooit bereiken door een restauratiebeweging.

Pogingen om het vertrouwde uit een ver ’weleer’ terug in te voeren kun- nen de nostalgie voeden en een eigen soort behaaglijke wellness- ruimte creëren die verkokerde veiligheid biedt in onzekere tijden. Dat is geen intocht in maar een uittocht uit de wereld.

Bovendien is zo’n restauratie meestal niet wat ze schijnt te zijn: ze wil niet terug naar het evangelie. Meestal willen traditionalisten een vrij recente versie van de traditie bewaren, namelijk de hunne.

Bovendien beogen ze vooral het behoud van het veilige status quo, wat Jezus niet op het oog had, zijn ze gericht de verzekering van macht en arrogantie, die Jezus afwees, en hebben ze zelden oog voor de armen en de vervolgden, die Jezus prees.

Een geloof dat zich presenteert als oud, ziet er niet alleen oud uit, het wordt ook oud. Onaantrekkelijk voor de nieuwe mens. Veel mensen ervaren hoe weinig van de geloofstaal uit het verleden nog aansluiting vindt met wat men weet en empirisch gevonden heeft. Ze kunnen daarom het geloof niet in overeenstemming brengen met hun verstand.

De mentale actualisering en hertaling van de christelijke boodschap zijn de grootste uitdaging voor de Kerk. Traditie leeft door innovatie. Daarom is de kerkgeschiedenis bovenal geloofsgeschiedenis.


Citaten uit de column van M.v.d. Voorde in Rorate

Het terrein

Het terrein van het klooster


Er komt op de kop van de voorgevel een bloemkruis. Hierboven het model


binnentuin

gerestaureerde kerkmuur