Gemeenschapsleven

Leven in vrede

Midden in die wereld, meestal in een stad, op plekken waar mensen elkaar te- gen komen, vormen we een gemeenschap. Daarin proberen we iets van die vrede waarop we hopen te verwerkelijken. Daarom delen we het geld, bepalen we samen wie hier en nu de leiding heeft, en houden we ons vrij van een in- tieme relatie. Conflicten en rivaliteiten gaan altijd of over bezit, of over macht of over seks. Langs een achterdeur kunnen er toch conflicten binnenkomen, maar over het algemeen leven we in een vrede, die met enige afstand lijkt op de vrede van Christus. Mensen die ons bezoeken valt dat meer op dan wijzelf.

Verbonden

We zijn geen familie van elkaar en ook geen vrienden. We zijn broeders omdat ieder van ons zich verbonden heeft met God, met Jezus en uiteindelijk met de Orde. We delen in een verbond. Een verbond is geen contract. Het is een be- lofte op te komen voor een ander die jouw steun nodig heeft. Samen bidden, samen leven, ons verlangen er te zijn voor het geluk van mensen zijn de bouwstenen van de gemeenschap. Een bouwsteen is ook de regelmatige gespreksbijeenkomst waarin we elkaar vertellen van ons wel en we en hoe ieder van ons tegen de andere leden van de gemeenschap en tegen bepaalde gebeurtenissen aankijkt. Je steunt elkaar en je schuurt je aan elkaar zoals kiezels in een stroompje. De gemeenschap wordt zo een bron van inspiratie.

Apostolisch leven

Onze stichter Domincus (1170-1221) wilde het apostolisch leven herstellen. Hij heeft daarbij gedacht aan de apostelen en leerlingen die door Jezus werden uitgezonden om de blijde boodschap te preken. (Mt 10,8-11) Zij werden uit- gezonden zonder geld, zonder reistas en zonder extra kleren. Dominicus zond zijn medebroeders ook uit zonder veel aan uitrusting en zonder geld. Dat gaf toen al problemen en conflicten met zijn medebroeders. Tegenwoordig is het in onze maatschappij ondenkbaar geen geld bij je te hebben wanneer je reist. Toch proberen we nog steeds vanuit die inspiratie geweldloos te preken en te leven zonder te streven naar macht, geld en intimiteit, hoe zinnig deze zaken ook zijn. Nog steeds leven we van wat mensen ons geven en in het verleden gegeven hebben. Nog steeds is het zo dat je reizende als dominicaan in alle Dominicaanse gemeenschappen overal ter wereld welkom bent. Het is een mooie ervaring om mee te maken. Erop uittrekken, reizen, is een deel van ons leven. Onze huizen zijn immers geen abdijen. Je kunt in je leven verschillende keren in een andere gemeenschap terecht komen. Die gemeenschap kan er ook een in het buitenland zijn. Die rijkdom aan ervaringen van leven en ver- kondigen in een andere cultuur neem je mee naar elke gemeenschap waar je tijdelijk toe behoort.

Uit een inderview met T. Radcliffe

Als christenen moeten we die verbondenheid, die wezenlijk met ons geloof te maken heeft, beleven. Maar de manier waarop onze cultuur verbondenheid verstaat, maakt dat niet makkelijk. 

Zygmunt Bauman schrijft in zijn boek Liquid Modernity dat wij vooral ‘clubzaal-gemeenschappen’ kennen. Dat betekent dat we hoogstens tijde- lijk één zijn, met name als toeschouwers van eenzelfde spekta- kel: een opera, een televisie- programma, een voetbalmatch en ook wel eens een eucharistie. Je bent samen voor een kort moment van extase en viering, maar daarna dreig je weer aan je lot over te worden gelaten. 

Christelijke gemeenschapsvorming reikt altijd verder. Misschien staan de klassieke modellen van christelijke gemeenschap al te ver af van de hedendaagse sensibiliteit. We moeten op zoek naar andere manieren van toebehoren.’’ 

Timothy Radcliffe

gezamenlijke bezinning

Aan de maaltijd

Aan de afwas