Gemeenschapsleven
Leven in vrede
Midden in die wereld, meestal in een stad, op plekken waar mensen elkaar te- gen komen, vormen we een gemeenschap. Daarin proberen we iets van die vrede waarop we hopen te verwerkelijken. Daarom delen we het geld, bepalen we samen wie hier en nu de leiding heeft, en houden we ons vrij van een in- tieme relatie. Conflicten en rivaliteiten gaan altijd of over bezit, of over macht of over seks. Langs een achterdeur kunnen er toch conflicten binnenkomen, maar over het algemeen leven we in een vrede, die met enige afstand lijkt op de vrede van Christus. Mensen die ons bezoeken valt dat meer op dan wijzelf.
Verbonden
We zijn geen familie van elkaar en ook geen vrienden. We
zijn
broeders omdat ieder van ons zich verbonden heeft met God, met Jezus en
uiteindelijk met de Orde. We delen in een verbond. Een verbond is geen
contract. Het is een be- lofte op te komen voor een ander die jouw
steun nodig heeft. Samen bidden, samen leven, ons verlangen er te zijn
voor het geluk van mensen zijn de bouwstenen van de gemeenschap. Een
bouwsteen is ook de regelmatige gespreksbijeenkomst waarin we elkaar
vertellen van ons wel en we en hoe ieder van ons tegen de andere leden
van de gemeenschap en tegen bepaalde gebeurtenissen aankijkt. Je steunt
elkaar en je schuurt je aan elkaar zoals kiezels in een stroompje. De
gemeenschap wordt zo een bron van inspiratie.
Apostolisch leven
Onze stichter Domincus (1170-1221) wilde het apostolisch
leven
herstellen. Hij heeft daarbij gedacht aan de apostelen en leerlingen
die door Jezus werden uitgezonden om de blijde boodschap te preken. (Mt
10,8-11) Zij werden uit- gezonden zonder geld, zonder reistas en zonder
extra kleren. Dominicus zond zijn medebroeders ook uit zonder veel aan
uitrusting en zonder geld. Dat gaf toen al problemen en conflicten met
zijn medebroeders. Tegenwoordig is het in onze maatschappij ondenkbaar
geen geld bij je te hebben wanneer je reist. Toch proberen we nog
steeds vanuit die inspiratie geweldloos te preken en te leven zonder te
streven naar macht, geld en intimiteit, hoe zinnig deze zaken ook zijn.
Nog steeds leven we van wat mensen ons geven en in het verleden gegeven
hebben. Nog steeds is het zo dat je reizende als dominicaan in alle
Dominicaanse gemeenschappen overal ter wereld welkom bent. Het is een
mooie ervaring om mee te maken. Erop uittrekken, reizen, is een deel
van ons leven. Onze huizen zijn immers geen abdijen. Je kunt in je
leven verschillende keren in een andere gemeenschap terecht komen. Die
gemeenschap kan er ook een in het buitenland zijn. Die rijkdom aan
ervaringen van leven en ver- kondigen in een andere cultuur neem je mee
naar elke gemeenschap waar je tijdelijk toe behoort.
Peter Nissen schrijft:
Van dominicaanse mensen vraag ik dat zij een kritische tegenkracht vormen, een model van hoe het anders kan. Kies daarom om te beginnen vooral voor gemeenschap. Als ik u één prioriteit mag meegeven, dan is het deze. Vorm zichtbare en herkenbare leefgemeenschappen, plekken waar dominicaans geïnspireerde mensen, om het even van de hoeveelste orde, proberen in leefvormen gemeenschap te zijn. Het is mooi als er her en der mensen zijn die stiekem, zonder het hardop te zeggen, dominicaans bewogen zijn. Maar daarmee heeft de dominicaanse beweging nog geen toekomst. De kerk, die haar traditionele gemeenschapsvormen, zoals de parochies, ziet afbrokkelen, heeft andere zichtbare modellen van gemeenschap nodig, huizen waar geleefd, geleerd, gedeeld, gebeden en gevierd wordt. Daar zie ik de hoogste prioriteit voor de dominicaanse beweging: in het in stand houden van herkenbare, zichtbare leefgemeenschappen. Een huis in een stad met een bord aan de gevel: hier wonen mensen die leven in de dominicaanse traditie.
De Dominicaanse beweging als uitdaging voor de kerk van de toekomst.
gezamenlijke bezinning
Aan de maaltijd
Aan de afwas