Dominicanen

Het voorland van de Dominicanen 

De Dominicanen behoren tot de oudste apostolische orden en zijn voort- gekomen uit de traditie van monniken (mannen) en monialen (vrouwen). Deze monniken wonen levenslang op een vaste plek (abdij). Hun voornaamste taak is de behartiging van het Opus Dei, het werk Gods. Dat bestaat uit gebed en meditatie. Ze bidden samen in het koorgebed en doen dat zingend zeven maal per dag (de getijden). Ze leiden een beschouwend leven.

Dominicanen 

De ontwikkelingen in het Europa van de twaalfde en dertiende eeuw vroegen om nieuwe initiatieven van de religieuzen. Een daarvan was aandacht voor de verkondiging. Daarom stichtte Dominicus in 1216 de orde van predikbroeders. Ze leven in gemeenschap, naar de wereld toegekeerd.
Het bidden van de getijden werd ingekort door niet alles te zingen maar te reciteren, want er is tijd nodig voor studie. Bovendien moeten de Dominicanen erop uit trekken om te preken. Ze verlaten regelmatig hun klooster en zijn ook niet aan één gemeenschap gebonden zoals de monniken. De basis van hun werk is het religieuze leven. Hun werkterrein bestaat uit studie en verkondiging. 

Basis van hun spiritualiteit

‘Contemplare et contemplata aliis tradere’. Dit motto is de dominicanen dierbaar, en betekent ‘schouwen en wat beschouwd wordt aan anderen meedelen’. Het schouwen is voortgekomen uit de oude traditie van de monniken en monialen. Maar Dominicus stelde deze schouwing in dienst van een specifiek doel: de verkondiging naar buiten.
Schouwen omvat meditatie én studie, waarbij de Schrift de belangrijkste bron is. Verkondiging betreft natuurlijk het preken in dienst van Gods volk in strikte zin, maar groeit in de loop van de tijd uit tot lesgeven, schrijven en veel andere vormen. Kort samengevat betekent dat: mensen inzicht verschaffen in wat er werkelijk gebeurt.

Gebedshoudingen van Dominicus 3- knielen en staan

Dit afwisselende gebaar gaf aan het gebed van Dominicus een extra dimensie. Het knielen, je kleiner maken voor de Allerhoogste, is een eerbetoon. We kennen deze houding haast niet meer, omdat we al moeite genoeg hebben ons staande te houden.
Maar de geknielde houding van Dominicus zou ons toch kunnen inspireren, zeker als wij daarbij onze handen heffen om te kunnen ont- vangen. Zonder te vragen krijgen we reeds leven; uit dankbaarheid daarvoor knielen we. Het staan is bij alle grote godsdiensten de houding van gebed. "Staan is al gebed", zegt de barman.
Maar ook de Sumeriers kenden dit gebaar om hun godheid te vereren. Ons staan, met alleen onze twee voeten op de aarde, is alleen de mens gegeven. Het is deze verticale houding waardoor wij verbonden zijn met het Hogere. Wij zijn met onze voeten geaard, onze rug is recht, zodat die de doorstroming kan doorgeven, van onze kruin tot onze tenen. Zo staan we als 'oprechte' mensen die kracht ontvangen.

Dominicus

detail raam